"Die Schnabbseil"

orrer

"Oaureweller Buwestraach"

 

Woaul gidds aach noch in heid'ger Zeit

Schnabbsfässer kloa unn groauß,

Doch rar is heid die Weiblichkeit

Mi'm Buddelche unnerm Schoauß.

 

De Balser unn sei Äimerich wuen

Waas Gott koa bäise Leid,

Wann's Schnabbsfaß unn de Duescht net wien

Unn dauernd Streirigkeit.

 

De Balser gern de Branndweu dringkt,

Er hodd en groauße Duescht;

Sei Fraa noch eme "Griene" stinkt,

Veracht aach nidd die Wuescht.

 

Ins Backhaus neu de Balser kimmt,

Will zäile noch die Weck;

Die Äimerisch schnell im Kiebsche bringt

E Dutzend im die Eck.

 

Die dauscht se geje Brandeweu,

Vielleicht aach geje Kimmel,

De Kueb is lier, des Aimche voll,

Des Aimche is im Himmel.

 

Unn unnes Schiez se suigsam steckt

Des Fuselche, des lieblich,

Dehaam se's in de Beddsagg steckt,

Do duht se sich nachts giedlich.

 

De Balser duht de Oauwe hitze:

"Verdebbel, hew ich heid en Duescht!

Bei dere Hitz muß mer ja schwitze

Hoaul mer e Schnäbbsje un e Wuescht!

 

Soau is des ganze Juer durchgange,

Boal woar die Wurscht, boal's Schnäbbsje all,

Des Äimche, des is hoaule gange,

Koa Kuh mäi un koa Gaas im Stall.

 

Vesuffe wuer deß ganze Käeschtsche

Kloa wuer schon lengst die Hibbedeeg,

Des Oauwediersche zu oalt Eise

De Backdroog kuez unn kloa gesägt.

 

Deß Geld wue all unn oaune Grosche

Hodd's Äimischje koan Schnabbs mäi griggt,

Drum hodd de Balser se vedrosche

Unn's Äimischje is ausgeriggd.

 

Jetzt wuers soau langsam Doag im Grobbe,

Koa Geld mäi un koa Fraa im Haus,

Bei Middernacht uff Strimb unn Sogge

Dräigt hoam de Balser jetzt sein Rausch.

 

En Stroauwisch, e poar oalte Läbbe,

E Kobbduch owwe droau gebinnt,

Deß daun sem unnersch Deckbedd stecke

Unn wadde bis de Balser kimmt

 

Die Hausdier uff, schbirrangelweit;

Im's Haisje laje uff em Roah,

Die Buwe wie nidd recht g'scheit,

De Fritz, de Willäm un de Schoah.

 

"Woas machst de mit dem Mählbabbkiwwel?"

De Hannes zu dem Heune funkt

"Mach der koa Suig, 's is goar nidd iwwel,

Do werd de Balser neugedungkt.

 

Deß Schueschje moant: "Gäih loß die Bosse,

Sunst is mit unsre Freundschaft aus".

De Heune äwwer oauverdrosse,

Der dräigt den Kiwwel neu ins Haus.

 

"In Deckung gäiht, die Schnabbseil kimmt".

Deß Kallche kreischt: "Halloau, halloau".

De Heune, der waaß ganz b'stimmt,

Do kumme heid noch Färren droau.

 

De Balser find de Eugong nidd,

Trotzdem deß Loch stäiht schbirrweit uff,

Er dabbt unn säigt bei jedem Dridd:

"Äimche mach uff, Äimche mach uff!"

 

Jetzt horrer's g'schafft, er sieht seu Äimche,

Er ziegt sich aus, schlubbt huetig neu,

"Ach Äimche, gäb mer doch e Mailche,

Ich will joa wirrer gut dir seu."

 

Deß Äimsche wennd und räigt sich nidd,

Schon hodd des Deckbedd er verrisse

Unn weil se goar koa Antwort gidd,

Horrer se oafach raus g'schmisse.

 

De Heune leis Kommando gidd:

"An die Geräte schnell schbaziert!"

Unn duich de braare Hausdierschlitz

Gugge die Bieschjen im Gevierd.

 

De Kall, de Willäm un de Schoah,

Die dauhn duich's Herzje sehe,

Die sitze uff em Quetscheboam,

Um was vom Balser zu erspähe.

 

De Balser hodd seu liewi Noaud,

Er schwankt im ganze Ding erim:

"Ach Äimche, Äimche bisde doaut?"

Un wieft de Mählbabbkiwwel im.

 

Uffhäiwe will er jetz deß Ding,

Er bickd sich, unn blumbs is es aus,

Er baddscheld, hot sich rin g'setzt:

"Ach wier ich aus dem Babb do raus!".

 

Er reibt unn schmiert unn saaft sich eu,

Es is e wueri Bracht!

De Heune meegd Rasier jetzt seu;

De Schuesch säigt: "Nidd gelacht!"

 

Jetzt endlich is er uff de Boa,

Er will seu Bedd uffschille,

Es räjend Färren groauß unn kloa,

Daun 's ganze Haus ausfille.

 

Unn Färren woachse iwweroal,

Unne unn owwe an de Hoaxe

Unn an seum nackische Hinnerdaal

Do sieht mer schon e Schwenzje woachse.

 

Wie er sich jetzt soau stolz betracht't,

Do wechst em riesegroauß de Mut

Unn er glaabt sich schon als Adler,

Der im Äder flieje duht.

 

Uff de Disch, uff's Finsterbengkche

Steigt de Balser sieg'sgewiß

Unn er fladdschert mit de Äärmchen,

Daß es deß reinste Gaudium is.

 

Unn er buezzelt immer weirer

Iwwer's Wieseroache neu,

Bis im Schosseegroawe leirer;

Himmel! Welt! Hoalt eu, hoalt eu!

 

Zwar de Heune moant zum Adam:

"Siehste, 's is doch allerhand,

Wann en vollg'suffene Adler

In dem Schosseegroawe land't.

 

Do moag der seun Rausch ausschloofe,

Horch, er schnarcht ganz fierchterlich,

Seu Kuraasch, die is verflooche,

Nur im Draam erhäibt er sich.

 

Unn im Groas rimm in Parade

Stäihn die Buwe kloa unn groauß

S' Fritzje moant: "Nix midd dem Adler,

S' is e oaldi Volleil bloaus!"

 

Verfaßt von Maria Wolf geb. Schwinn, im September 1944

Dieses Gedicht in Odenwälder Mundart (Hummetroth) schickte sie mit einem Feldpostbrief ihrem Bruder Johann Schwinn an die Ostfront.